Dit filmpje laat zien hoe hoog haar ademhaling was. Haar hartslag was ook over de 100.

Ondanks dit blijft ze toch eten van haar hooi. 

 

Door de pijn deed Mercredi een aardig jasje uit. Omdat wij van mening waren dat herstel niet mogelijk was als zij haar conditie verloor gingen we verschillende dingen uitproberen. Wortels gingen er met heel veel smaak in. Maar wortels is voornamelijk vocht en hebben weinig voedingswaarde. We probeerde of ze een beetje brok en een paar sneetjes roggebrood wilde. Het kon haar niet bekoren en ze speelde er dan ook mee in plaats van het op te eten. Toen we kort daarna op advies Equiral Qui gingen voeren was dat een schot in de roos.

 

 

Dagelijks zaten we uren bij haar om haar te voeren en water te geven. Om haar te knuffelen en te poetsen en uiteraard haar voetjes te verzorgen. Haar staart waste we regelmatig omdat ze liggend plaste en hierdoor de staart helemaal stijf was en stonk van de urine. Door het vele liggen had zich boven beiden ogen een doorligplek ontwikkeld die we insmeerden met calendula. Op het onderstaande filmpje hadden we de poetskist voor haar neergezet. Zo ziek als ze was wilde ze toch even spelen hiermee.  

 

Het filmpje hieronder toont ook weer zo'n moment. Je zou haar geen stuiver geven als je haar zo ziet liggen. Maar dat worteltje wat naast haar ligt kan ze toch echt niet laten liggen.

 

Naarmate de dagen verstreken ging ze steeds vaker staan. Korte perioden en meestal om te mesten. Op het filmpje hieronder kun je zien dat ze linksvoor en rechtsachter (ontschoend) slecht kan belasten. Het weer terug liggen ging ook niet zonder slag of stoot. Maar toch ging ze daarna gewoon weer staan. Elke dag bleef ze weer wat langer staan. Toen wisten we ook dat het met haar de goede kant uit ging. Alleen de voorspelde ontschoening riep vragen op

 

Hier dan een kort verslagje van het partijtje van Mercredi. Op 19 mei 2007 is Mercredi 3 jaar geworden. Normaliter vieren we de verjaardagen van de pony's niet want het is elke dag feest voor hun vinden wij. Voor Mercredi daarentegen wilden we graag een uitzondering maken omdat het zo speciaal is dat ze haar verjaardag mocht vieren. Het zag er erg onzeker uit vorig jaar en als we direct het advies van de veearts hadden opgevolgd was 19 mei een dag zoals alle andere geweest. Maar gelukkig is ze er nog. En dat was echt een feestje waard.

 

We hebben eerst een aantal uitnodigingen verzonden 

 

Daar kregen we veel leuke reacties op. We hadden voornamelijk mensen uitgenodigd die Mercredi kende of haar ziekteperiode van nabij hadden meegemaakt.

Het was erg gezellig. Mercredi genoot met volle teugen. Helaas hebben we niet iedereen op de foto kunnen nemen. Er moest ook behoorlijk wat gekletst worden natuurlijk en daardoor schoot het nemen van foto's er een beetje bij in maar onderstaande reportage geeft wel een beetje een beeld van deze supergezellige dag.

 

We hadden de boel versierd uiteraard.

 

 

We hadden een lekker taart gemaakt van wortels, appels en equiral qi.

 

De kaarsjes niet vergeten natuurlijk en een feestmust compleet met button "I'm 3".

 

Het feestmutsje bij de jarige Jet opgedaan.

 

Voordat de visite kwam hebben we met een intiem gezelschap stilgestaan bij haar verjaardag en haar de taart aangeboden.

 

Nou dat ging er wel in.

 

Lekker smikkelen

 

De equiral qi is nog steeds het lekkerst en daarna de appels en wortelen

 

Mercredi had wat eendenvriendjes uitgenodigd.

 

Tja en toen was het op.

 

Daar is de eerste visite. Suzan die Mercredi's ziekteperiode als collega van dichtbij heeft meegemaakt. Natuurlijk was ze het kadootje niet vergeten. Mmmh lekker wortels. Oke Svedde mag er ook wel eentje. 

 

En daar is de volgende visite. Die hadden een lekkere worteltaart gemaakt.

 

 

Net een taart op maar ach denkt Mercredi hier heb ik ook nog wel een plekje voor.

 

De visite krijgt ondertussen een bakje koffie en "mensen" taart.

 

 

He, wat een verassing! Er zitten ook nog appels en brood in de taart.

 

Jammer de taart is al weer op. Poeh wat zit ik vol. ;-) 

 

Alle aandacht is voor Mercredi uiteraard.

 

 

Suzan gaat naar huis. Nog even samen op de foto.

 

Marja en Sarah-Maaike gaan ook nog even met Mercredi op de foto. Nick poseert mee.

 

Zeg Nick, heb jij iets voor mij?

 

Hmmmm lekker.

 

Hij neemt me in de maling.

 

Maar we zijn toch vriendjes geworden.

 

Samen op zoek naar wat lekkers.

 

Ik ben een beetje verliefd...... (L)  (L) 

 

Natuurlijk ook de hele familie Schipper met Mercredi op de foto.

 

En Marjanne en Germaine.

 

Marjanne kent Mercredi al vanaf haar geboorte. Toen Mercredi net geboren was in 2004 maakten we deze foto:

 

En nu 3 jaar later in 2007:

 

Jeroen en Erwin kwamen ook nog even langs.

 

En ook Trees en Jolanda kwamen met lekkere appeltjes Mercredi feliciteren.

 

Het was een heel gezellig feestje dat rond een uur of 5 een beetje in het water viel omdat het begon te plenzen. Iedereen namens Mercredi bedankt voor jullie komst en lekkere presentjes. Jammergenoeg staat niet iedereen staat op de foto maar wel heel gezellig dat jullie er waren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende personen zijn voor mij van onschatbare waarde geweest tijdens de periode dat Mercredi ziek was. En sommigen daarvan nu nog steeds. 

 

 

Nanette en Mitzi de Haan dat jullie dagelijks klaar stonden om te helpen bij de verzorging van Mercredi. Ook doordeweeks tussen de middag, Nanette, nam je altijd weer de tijd voor Mercredi om haar de nodige zorg te geven en haar te knuffelen. En s'avonds was je er weer samen met Mitzi om een helpende hand te bieden. Tevens was jij het, Nanette, die mij weer moed insprak als ik het even niet meer zag zitten, of twijfelde of ik wel de juiste keuze had gemaakt. Dit heeft zowel mij als Mercredi er door heen gesleept.

 

    

 

                       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mike van Dijk dat je hebt getracht overal informatie in te winnen over hoe ontschoening in zijn werk ging en hoe het te behandelen. Voor de vele telefoontjes en diverse e-mailtjes naar diverse personen waarvan jij dacht dat zij jou misschien van de broodnodige informatie zouden kunnen voorzien. Dat je altijd uitgebreid de tijd nam als ik je belde en me geruststelde als zich weer een nieuwe onbekende situatie voordeed. Dat je direct kwam als het nodig was. De manier hoe je het geheel hebt opgepakt, ondanks dat de behandeling van ontschoening op dat moment voor zowel jou als mij onduidelijk was, heeft er zeker toe bijgedragen aan haar herstel.

        
                        

 

 

Marco Krul voor het behandelen/bekappen van Mercredi. Voor alle informatie die je over ontschoening hebt gegeven. Je eerlijkheid en nuchtere kijk op alles. Jouw kennis kwam precies op tijd voor Mercredi.

                       

 

 

Trea de Kruijff voor al de keren dat je na werktijd op de bus stapte naar mijn werk zodat je met me mee kon rijden naar Mercredi. Ondanks je dystrofie, waardoor je soms tot je verdriet niet alles voor Mercredi kon doen wat je graag had willen doen, is je hulp en aanwezigheid heel belangrijk voor mij en Mercredi geweest. Ik weet dat je meer had willen doen als je die mogelijkheid had gehad. Mercredi is natuurlijk ook jouw pony. Helaas ben je beperkt door je dystrofie. Maar ik weet dat je nu geniet als je haar zo gezond en blij in het land ziet staan. Dit is ook mede dankzij jou!

 

 

Marja en Sarah-Maaike Van Lint voor de keren dat jullie Mercredi haar medicijnen gaven en keken of alles in orde was en haar water gaven. En voor het verwennen van Mercredi met appeltjes als jullie in de namiddag op het land waren.

 

 

Ingrid den Ouden voor alle tijd die je hebt gestoken in het opzoeken en opvragen van informatie over ontschoening en voor de vele lieve en informatieve e-mailtjes naar mij toe. Het is eigenlijk niet in woorden uit te drukken hoezeer ik waardeer wat je allemaal voor Mercredi en mij hebt gedaan.

 

 

Klaas Feuth dat je me direct inlogde op je forum waar ik via google op zoekargument "ontschoening" op terecht kwam en daar een interessant topic tegenkwam maar niet direct kon reageren. Ook voor de informatie die je hebt gegeven en je bemoedigende woorden.  

 

 

Collane dat je Ingrid heb geadviseerd mij op de website van Marco Krul te wijzen omdat hij volgens jou Mercredi zou kunnen helpen.

 

 

Alle forumgebruikers van Natuurlijk Ruiterschap die mij een hart onder riem staken en van de nodige informatie voorzagen. Als ik niet op dit forum terecht was gekomen weet ik niet of alles zo gelopen was als het nu gelopen is.

 

 

 

 

              

 

Mercredi is een shetlandmerrieveulentje geboren op 19 mei 2004. Haar moeder is Maggie. Maggie hebben wij in 2003 gekocht van een meisje die haar zwaar verwaarloosd en onder de luis heeft gekocht bij een, naar alle waarschijnlijkheid, zeer slechte handelaar. Zij heeft Maggie de eerste (medische) zorg en haar tevens haar naam gegeven. Aangezien zij Maggie niet kon houden heeft zij haar te koop gezet en zo kwam ze bij ons terecht. Maggie was een schichtige merrie die ondanks de intensieve verzorging van haar vorige eigenaresse nog steeds erg mager was. Ze werd snel opgenomen in de kudde en kwam steeds beter in haar vel te zitten. Op 19 mei 2004 verraste ze ons met de geboorte van een merrieveulentje. 19 mei 2004 viel op een woensdag en een naam was dan ook snel gevonden: Mercredi. Mercredi groeit samen met haar moeder op in de kudde Tot 24 augustus 2006 gaat alles voorspoedig met Mercredi. Ze heeft een plekje in de kudde. Tosca een evenoud shetlandveulentje is haar vriendinnetje. 

 

 

24 AUGUSTUS 2006:

Mercredi is de afgelopen weken af en aan wat stijfjes linksvoor. Ze lijkt er niet echt last van te hebben want de ene dag loopt ze wat stijf en de andere dag loopt ze te spelen. Op 24 augustus valt ze op omdat ze als enige van de kudde moederziel alleen achteraan op het weiland ligt terwijl de rest vooraan staat. We lopen naar haar toe om te kijken wat er aan de hand is. We krijgen haar na lang proberen eindelijk overeind. Dan is het gauw duidelijk wat er aan de hand is. Ze wil geen pas verzetten en als we wat dwang gebruiken gaat dat zo moeizaam dat we beseffen dat het geen gewone kreupelheid is. We bellen de veearts en leggen de situatie uit. Deze weet ons al telefonisch te melden dat ze waarschijnlijk wel hoefbevangen zal zijn. De betreffende veearts blijft na het onderzoek bij haar diagnose dat het een kwestie is van hoefbevangenheid en past de medicatie daarop aan. Mercredi krijgt Ascal en Metacam voorgeschreven. We verhuizen zowel Mercredi als moeder Maggie naar een kleiner stukje weiland met inloopstal. Ondanks dat wij geen veearts zijn blijft bij ons de twijfel of de diagnose wel 100% juist is.

 

HOE HET DE DAGEN DAAROP VERDER GING TOT 12-09-2006:

Mercredi loopt de volgende dag 25 augustus 2006 eigenlijk al weer goed. Geen stijfheid meer echter 2 dagen later belast ze haar linkerachterbeentje ineens niet meer. We bellen 28 augustus 2006 de veearts weer want dit is toch vreemd. De veearts weet ons te vertellen dat de hoefbevangenheid van voor naar achter is verplaatst en dat linksachter waarschijnlijk het hoefbeen gekanteld is. De medicatie wordt gewijzigd en in plaats van Metacam moeten wij Mercredi Fenylbutazon gaan geven. Verder moeten wij haar ook Tranquigel toedienen. Een middel wat wij in een eerder stadium weigerden te geven omdat dit middel ervoor moet zorgen dat Mercredi wat vaker gaat liggen zodat zij haar hoeven ontlast. We maken dit ook kenbaar omdat het niet bewegen ons niet goed lijkt voor de doorbloeding van de hoeven. Ze adviseren een kleine dosis te geven. Wij gaan akkoord. Op 30 augustus 2006 ontdekken we een vies plekje op de kroonrand van het linkerachterbeentje. De veearts wordt weer ontboden en deze neemt aan dat het een hoefzweer is die zich via de kroonrand een weg naar buiten baant. Het voetje wordt ingepakt in watten en jute en we moeten het 2x daags besprenkelen met water. Echter niet langer dan 3 dagen en dit in de hoop dat de zweer openbreekt en zo de druk ervan af gaat. Na 3 dagen halen wij het verband eraf maar veel verandering is er niet. Ze belast het beentje nog steeds niet en het betreffende plekje op de kroonrand is opgezet en nog niet opengebroken. In overleg met de veearts gaan we het voetje 2x daags weken in de biotex.

Ook dit heeft helaas niet echt het gewenste resultaat.

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

Mercredi daarentegen lijkt met de dag steeds zieker te worden.

Ze verblijft voornamelijk in de inloopstal en het liefst liggend                  

 

 

Op 4 september 2006 besluiten we te stoppen met de Fenylbutazon omdat wij het idee hebben dat ze steeds slechter wordt in plaats van beter.

Op het rechterachterbeentje openbaart zich nu ook een plek op de kroonrand. Dit wordt ondanks intensieve verzorging steeds erger. Wij hebben in de tussentijd al diverse malen aangegeven bij de veearts dat wij het vermoeden hebben dat er meer speelt. Hier wordt helaas niets mee gedaan. Men blijft bij de diagnose hoefbevangen.

Ondertussen proberen we via internet en diverse forums informatie te vinden aangezien de veearts inmiddels eindelijk toegeeft het niet meer te weten en bang is iets over het hoofd te zien. Op advies van diverse mensen schakelen we een osteopaat in die op 9 september 2006 langskomt. Na een korte blik op Mercredi te hebben geworpen weet ze direct te vertellen dat zij in dit geval helemaal niets voor haar kan betekenen. Mercredi is volgens haar dood- en doodziek. Ze adviseert ons direct contact op te nemen met de veearts en deze te verzoeken eens actie te ondernemen. Dat is de turning point voor ons. Al die tijd hebben wij al aangegeven dat er meer aan de hand is en dat ze verder moeten kijken dan alleen de abcessen aan de kroonrand en de vermeende hoefbevangenheid. Nu krijgen we eindelijk de bevestiging dat we het bij het rechte eind hebben al wisten we dat diep van binnen natuurlijk de hele tijd al. We bellen de veearts met het verzoek direct te komen voor het afnemen van bloed.

 

                   

Dit gebeurt en er wordt geconstateerd dat Mercredi tegen uitdroging aanzit waarop men een infuus voor extra vocht aanlegt. Er is nog even een discussie over het bloedonderzoek. Wij willen een algeheel bloedonderzoek terwijl de veearts van mening is dat ze daar niet veel uit kunnen halen omdat de uitslag zou uitwijzen dat er een ontsteking zit en dat weten ze al. We hebben toen verzocht om de lever en nieren op gebreken te onderzoeken.

 

In de ochtend krijgen we een telefoontje van de veearts. Dit is het hoofd van de betreffende kliniek die Mercredi nog niet heeft gezien. Hij is enorm geschrokken van de uitslag van het bloed. De nieren zijn in orde echter de lever functioneert praktisch niet meer. Hij wil graag langskomen en het zelf beoordelen. We maken een afspraak voor de avond. Hij onderwerpt Mercredi die avond aan een grondig onderzoek. Hartslag, temperatuur en ademhaling worden opgenomen. Deze zijn veel te hoog. Haar temperatuur is over de 40 graden en haar hartslag 140. De zwelling op de kroonrand van het rechterachtervoetje is gigantisch evenals de lucht die er vanaf komt.

            

 

Het ziet er slecht uit dat weten wij ook wel echter de wilskracht die Mercredi toont is bewonderenswaardig. Ze blijft ondanks alles attent en ze wil nog eten en drinken. Helaas wordt dit door de betreffende veearts anders geïnterpreteerd. Gezien het beeld wat hij aantreft, een vermoedelijke scepsis en het feit dat ze zeker zal gaan ontschoenen luidt zijn advies "euthanasie". Dat is even schrikken. We proberen nog wat mogelijkheden aan te dragen. Helaas is hij van mening dat het pure wilskracht is wat haar op de been houdt en dat daarom euthanasie de enige optie is. We krijgen van hem de tijd om het te laten bezinken en hem de volgende dag op te bellen voor een afspraak om haar in te laten slapen. Zodra hij weg is nemen we het in beraad. We hoeven niet heel lang na te denken. Op het moment dat we de inloopstal weer binnen lopen hinnikt Mercredi ons toe en hapt gretig naar een worteltje. Ons besluit staat vast. Wilskracht is juist de reden om door te zetten. We gaan het gevecht samen met haar aan. Echter zodra Mercredi aangeeft niet meer verder te willen moeten wij dit respecteren. De eerste actie die we ondernemen is de volgende dag de holistische praktijk Den Hoek bellen voor advies en eventueel een visite. Het laatste kan op zijn vroegst een week later en die tijd had Mercredi volgens ons helaas niet dus vragen wij of er ondersteunende medicijnen zijn voor haar lever. Dat is mogelijk. We krijgen levercompositum, all scepticum en probioforte mee. De betreffende arts, Erik Laarakker, vertelt ons wel eerlijk dat, afgaande op het verhaal dat wij hem vertellen, hij Mercredi niet veel kans geeft maar schrijft voor de zekerheid de dosis van een paard voor. Het is nu hopen en afwachten.

We besluiten ook dagelijks haar temperatuur bij te houden. Die blijft schommelen. De ene dag rond de 37 graden de andere dag weer 40-41 graden. Mercredi ligt voornamelijk in de stal.

Ze staat slechts op om te mesten. Zelfs plassen doet ze liggend. Haar ademhaling en hartslag blijven hoog. Mercredi daarentegen lijkt verder wel op te knappen. We concentreren ons nu op haar rechterachtervoet. De stank die in de inloopstal hangt is bijna ondraaglijk. Het lijkt wel of de homeopathische medicijnen zijn werk gaan doen. De abcessen springen aan alle kanten open. Ook begint de rechter achterhoef los te laten bij de hoefballen. Er ontwikkelt zich ook spontaan 1 cm boven de kroonrand een wondje waar pus uitkomt. Het lijkt wel of het lichaam zegt "eruit met die rotzooi". 

 

Uit het wondje boven de kroonrand komt veel troep. Tussen de kroonrand  en het hoefje loopt ook constant vocht uit wat een zeer penetrante lucht veroorzaakt. 

 

Een dag later lijkt de zwelling iets te slinken. Het wondje boven de kroonrand is nog steeds open. 

 

De verbetering is een dag later duidelijk zichtbaar. Het betreffende wondje is aan het sluiten en er vormt zich een korst op. 

 

 

Het blijft uiteraard nog steeds erg pijnlijk en Mercredi heeft hierdoor al een aardig jasje uitgedaan. Ondanks dit alles blijft ze attent en glimt ze als een spiegeltje. Het enige wat ze graag en met veel smaak eet zijn wortelen en die krijgt ze dan ook zoveel als ze wil.

 

 

En dan eindelijk is het abces linksachter wat al sinds 27 augustus actief is ook opengebroken.

 

Nadat we die week op een avond tot s'nachts 00.30 uur ontelbare maden uit de wond van het linkerachtervoetje hebben gespoten, besluiten we de voetjes voor de zekerheid maar in te pakken om erger te voorkomen.

 

Rechtsachter wordt wat rustiger maar er blijft een stinkende substantie achter bij de hoefballen uitkomen 

 

 

 

We maken het dagelijks schoon met gekookt water en smeren het in met calendulazalf.

Later gaan we het ontsmetten met betadineoplossing en betadinespray.

            

 

De bekapper Mike Van Dijk is inmiddels al een paar keer geweest om het geheel te beoordelen en daar waar nodig in te grijpen. Helaas is de behandeling van ontschoening ook voor hem onbekend terrein en hij tracht overal informatie in te winnen. Helaas voor Mercredi is er geen bruikbare informatie over ontschoening voorhanden. We moeten dus handelen uit gevoel. En ons gevoel zegt ons zo weinig mogelijk aan de hoefjes te doen zolang de pijnlijke abcessen nog actief zijn. Mike controleert wel regelmatig hoe het zich ontwikkeld en bekapt de hoefjes waar mogelijk zonder het erger te maken voor Mercredi. De onwetendheid met betrekking tot ontschoening is vreselijk. De twijfel die het bij iedereen oproept of we wel op de juiste manier bezig zijn met de hoefjes is niet uit te leggen. Gelukkig is Mike standby als we hem nodig hebben. Met Mercredi gaat het wisselend. Haar temperatuur en ademhaling zijn nog steeds hoog. Ze wil ineens haar homeopathische medicijnen niet meer die we op een stukje brood aanbieden dus zijn we genoodzaakt om het via een spuitje rechtstreeks in de mond toe te dienen. Af en toe treffen we haar zo aan:

                             

De foto hierboven toont zo'n moment dat we twijfelen of we er wel goed aan doen. We staan in dubio.

 

 

Als we echter wat voer en water aanbieden en ze eet en drinkt hier gulzig van is onze twijfel weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Dan zien we ineens ook weer de glans op haar vacht. De attente blik die ze je toewerpt. Wel heel droevig maar vol levenslust. Het hinnikje elke keer als we de inloopstal betreden. We zetten door. Zij wil immers ook vechten dus wie zijn wij dan om haar die kans niet te geven.

 

Rechtsvoor begint nu ook open te barsten nadat ze het dagen niet heeft willen belasten.

 

Rechtsachter lijkt dan eindelijk de goede kant op te gaan

 

De zwelling en abcessen slinken. Het hoefje begint zich los te maken van de kroonrand

Dit is de binnenkant van het rechterachterhoefje

 

En zo ziet de buitenkant eruit

 

Achter bij de hoefballen heeft de hoef al los gelaten

 

Nog steeds tasten we in het duister als het op ontschoening aankomt. Het gaat gebeuren dat is duidelijk te zien maar hoe wat waar en wanneer is onduidelijk en onzeker. Een vreselijke periode voor ons. Gelukkig neemt ze inmiddels de homeopathische medicijnen weer zonder morren in.

 

Het komt, ondanks alles, ineens steeds vaker voor dat we Mercredi staand aantreffen als we de stal inlopen om haar te verzorgen. Dit soort momenten geeft ons weer moed en eventuele twijfels verdwijnen ook weer direct.

 

De hoefjes groeien enorm. Mike tracht toch maar Mercredi te bekappen. Voorzichtig uiteraard want alles is nog erg gevoelig.

 

Het herstel van het rechterachtervoetje verloopt voorspoedig. We maken het nog steeds dagelijks schoon  met gekookt water.

 

En ontsmetten het met betadineoplossing

 

Hier is nog eens, ondanks de vrij wazige foto, duidelijk te zien hoe de hoef loslaat bij de hoefballen

 

Na het verzorgen van het hoefje verbinden we het weer om de vliegen en de daarbij behorende maden geen kans te geven. Het is kiezen of delen. Het inpakken van het voetje is niet aan te raden maar we hebben geen keuze.

 

Mama Maggie zorgt ervoor dat Mercredi zich geen moment eenzaam voelt

 

Op 10 oktober 2006 als ik s'ochtends op het land kom om de medicijnen te geven tref ik Mercredi tot mijn grote verbazing en vreugde op het weiland aan samen met haar mama. Na ruim een maand slechts gelegen te hebben staat ze dan weer op 4 benen. Weliswaar wat stram en wankel.

Uiteraard mailen we direct de gevraagde informatie en ook een link waar diverse foto's op staan. We ontvangen het volgende antwoord van hem:

 

 

 

Er wordt direct een afspraak met hem gemaakt voor 31 oktober.

 

 

Op de betreffende dag wordt het voetje uiteraard eerst door hem beoordeeld. Aan de scherpe lijn in het midden van de hoefwand is te zien waar de kroonrand zich bevond tijdens de acute fase, boven deze lijn is al nieuwe hoef te zien. De oude hoef is nu meer een belemmering dan een bescherming

 

 Hier is duidelijk te zien dat het geroteerde hoefbeen een bolstaande zool heeft veroorzaakt

 

Deze foto laat ook duidelijk te zien dat de hoef geheel is afgesloten en een massieve vorm van bevangenheid heeft meegemaakt

 

 

 Even voelen hoe los het "oude" hoefje zit

 

 

Het hoefje is eraf. Zo ziet het er dus uit zonder hoefje........ Het weefsel van de lederhuid is door de ontsmettingsmiddelen (betadine) verschrompeld en verdroogd

 

Het overtollige wordt weggehaald nadat er is ingeschat waar het hoefbeen zich ongeveer bevindt 

 

De onderkant wordt ook bekapt 

 

De doorbloeding is goed. Dat is een goed teken! Het bloeden heeft echter geen functie in de behandeling en is gevolg van het verschrompelde weefsel

 

Het betreffende voetje na de ontschoening en bekapping. Een beetje modderig want Mercredi heeft na de ontschoening lekker op het land gelopen. Indien de lederhuid onaangetast is en functioneert hoeft het voetje niet ingepakt of steriel gehouden te worden!

 

Het voetje wordt dus ondanks de ontschoening gewoon belast door Mercredi. Weliswaar ontbreekt hier een stuk hoefwand maar de zoollederhuid heeft al voldoende hoorn aangemaakt om Mercredi te dragen. 

 

En dit is dan het hoefje

 

 

Twee weken later wordt ze weer bekapt. Het is noodzakelijk dat het nu goed bijgehouden wordt en dat er korte perioden tussen de bekapbeurten in zitten Het hoefje begint snel te groeien maar dit is normaal bij getraumatiseerd weefsel

 

 

Ruim twee weken later ziet het er zo uit.

 

Na 3 weken is de hoef nog verder gegroeid

 

En dit is de nieuwe zool

 

Op 31 januari 2007 is Mercredi weer bekapt. Het gaat heel goed met het hoefje. Hieronder een foto van hoe de zool er nu uit ziet.

                   

 

En dit is het hoefje na de bekapping

 

Het hoefje staat lichtelijk in franse stand maar dat zou in de loop van de tijd door veel met haar te wandelen zich moeten herstellen.

 

Natuurlijk gaan we gelijk met haar wandelen en Mercredi vindt het geweldig. Wie had dat in september 2006 nog durven hopen. Op de foto hieronder draaft ze vrolijk samen met Mitzi. Een bokje is haar ook niet vreemd komt Mitzi achter.

   

 

Op 7 februari 2007 hebben Eva en Annika van de holistische praktijd Den Hoek, op ons verzoek, Mercredi onderworpen aan een algeheel onderzoek door middel van een lecher antenne.

 

    

 

     Daarna wordt er accupunctuur toepast.

     

 

    

 

    

 

De uitslag van het algeheel onderzoek komt voor ons niet als een verrassing. Ze is zo goed als hersteld. Eigenlijk hadden we dit wel verwacht, maar uiteraard wilden we dit graag bevestigd zien. Het enige wat nog niet helemaal in orde was, maar niet verontrustend, is het darmstelsel. Maar dit is begrijpelijk naar alles wat de darmen hebben moeten doorstaan na de zware medicatie die zij in het begin heeft gehad. Ze gaat, op advies, preventief nog een tijdje op de probioforte en de levercompositum.  Na 10 oktober 2006 is 7 februari 2007 onze volgende feestdag geworden. Ze is nu echt het diepe dal uitgekrabbeld en ziet het leven met nog meer plezier tegemoet. En wij uiteraard niet minder. We kunnen ons nu volledig gaan concentreren op de hoefjes maar ook dat zal in de toekomst weer helemaal herstellen is ons verzekerd.

 

Op 24 februari is Mercredi weer bekapt. Het ontschoende voetje gaat goed. Je ziet nog wel een knik in het hoefje (zie onderstaande foto) dus we zijn er nog niet.

 

In de zool treffen we tijdens de bekappingen nog steeds restanten van ontstekingen:

 

Hier iets beter te zien:

 

Van het ontschoende voetje rechtsachter is de hoefwand glad. Het linkerachtervoetje daarentegen, die ook een vorm van ontschoening ondergaat (weliswaar niet zo drastisch als het rechtervoetje), zit nog wel een ontsteking en is hoefwand onregelmatig

 

Van een franse stand rechtsachter is praktisch geen sprake meer

 

 

Mercredi voelt zich nog steeds prima. De ondeugd straalt uit haar oogjes

 

 

Op 17 maart 2007 is Mercredi weer bekapt. De hoefjes groeien nog steeds heel snel maar zoals bekend is dat normaal in dit soort gevallen.

 

Er is eigenlijk weinig verandering met vorige keer. De stijgende lijn qua herstel van de hoeven blijft zich voortzetten.

 

Dit is na de bekapping

 

 

Het is jammer dat de twee onderstaande foto's wat wazig zijn maar dit is dus het linkerhoefje wat een soort van "passieve" vorm van ontschoening ondergaat. Er zit een behoorlijke barst en je kan zien aan de ringen op de hoefwand dat deze hoef ook nog steeds herstellende is van de hoefbevangenheid.

 

 

Voor alle voetjes geldt eigenlijk het volgende:
stralen en zolen zien er goed en gezond uit. In de zolen zie je wel nog steeds restanten van ontstekingen maar die groeien langzaam maar zeker uit de voet.
Drie voetjes (la, rv, lv) hebben wat open plekjes tussen hoefwand en hoeflederhuid (slechte witte lijn) maar dit gedeelte moet eruit groeien. Deze voeten zijn ook niet ontschoend op de manier als het rechterachtervoetje.

Rechtsachter is de hoef eigenlijk mooier van kwaliteit omdat hier de oude hoefwand door de ontschoening eraf is gegaan en er dus nu nieuw en kwalitatief goed weefsel groeit door de ontschoening.

 

Op deze foto lijkt het of Mercredi Mike wel heel lief vindt. Dat is ook zo maar direct nadat ik deze foto had gemaakt probeerde ze een stukje van zijn oor op te eten. Het is goed afgelopen hoor! ;-) 

 

 

Op 7 april is Mercredi weer bekapt. Hierbij weer nieuwe foto's voorzien van commentaar wat Mike mij heeft verteld.

 

Het hoefje voor de bekapping:

 

 

Eerst even uitkrabben

 

Zo nu is het allemaal beter te zien. De zool begint al iets hol te trekken

Een bekapbeurtje is echt wel weer nodig ondanks dat ze nog kort geleden is bekapt

Het hoefje was wat hoog op de hielen gegroeid en is met het bekappen tot een normale hoogte gebracht. Ze belast het voetje nog iets scheef maar dat is te verwaarlozen. Door middel van de bekapping is e.e.a. gecorrigeerd voor zover mogelijk

 

Op deze foto is al een begin gemaakt met de zool. Wat opvalt is dat de straal scheef staat.

Hier is (nog) geen verklaring voor

 

de bekapping is voltooid

 

Na de bekapping

 

 

 

 

In het midden van het linkerachterhoefje zit een enorme barst/scheur. Het hoefje wordt gewoon bekapt zonder iets hieraan te doen. Het groeit er in de loop van de tijd wel weer uit.

 

Aanvullende informatie van Mike:

 

 

Mama Maggie wil graag knabbelen met dochter Mercredi

 

 

Op 3 mei 2007 was het weer zover. De bekapbeurt van Mercredi. Ze gaat nog steeds vooruit. Vooral het voetje wat ontschoend is ziet er goed uit. Van instekingen in de zool is praktisch geen sprake meer van. Het linker voor en achtervoetje heeft de hoef nog wel een iets afwijkende vorm.

 

Het voetje voor de bekapping:

 

 

 

 

Eerst wordt de zool aangepakt want deze groeit nu nog enorm in dit stadium

 

De hoefwand wordt een flink stuk ingekort want ook deze groeit nog steeds enorm

 

En dan nog vijlen voor de afwerking:

 

Ook de voorzijde

 

Het voetje is klaar. De witte lijnverbindingen in alle 4 de voetjes zijn goed. Hieronder een foto van het ontschoende voetje. We zijn erg tevreden

 

Van een scheve straal is bijna geen sprake meer

 

De scheur in het linkerachtervoetje groeit er ook steeds meer uit. Er zit wel een kneuzing op de hoef vlak bij de kroonrand maar dat zie je wel meer bij witte hoefjes.

 

Het gaat nog steeds elke keer weer beter met het herstel van de hoeven.

 

Op 26 mei was het weer tijd voor de bekapbeurt van Mercredi.

 

Hieronder het ontschoende voetje (rechtsachter) voor de bekapping:

 

 

Wat ons op het moment dat de foto werd genomen niet opviel (terwijl het wel duidelijk te zien is op de foto) en na het bekappen wel is dat Mercredi het voetje voornamelijk aan de buitenzijde belast. Het is ook op de foto te zien dat de verhouding been/hoef niet gelijk is. Wij zijn aan het informeren wat dit betekent en zodra er meer bekend is zal dit op de website geplaatst worden.

 

Het linkerachtervoetje waar de scheur in zit en de kneuzing. Bij dit hoefje gaat het herstel wat langzamer. Ten opzichte van de drie andere hoefjes is dit de minste. Maar de scheur in het hoefje groeit er langzaam maar zeker uit.

 

 

De buitenzijde van het linkerhoefje. Bij de teen zit nog een behoorlijke verdikking van de hoefwand

 

 

De binnenzijde van het linkerhoefje

 

Hier wordt een begin gemaakt met het ontschoende rechterachtervoetje. De zool trekt netjes steeds holler. 

 

Hier wordt de zool aangepakt

 

Weinig tot geen restanten van ontstekingen meer.

 

De hoefwand wordt weer ingekort

 

De zool nadat deze is bekapt en nadat de hoefwand is ingekort

 

Uiteraard nog even de vijl erlangs

 

De zool na de bekapping

 

 

Het rechterachtervoetje na de bekapping

 

 

 

 

Voor de rest, met uitzondering van de verkeerde belasting rechtsachter, gaat het nog steeds erg goed met het herstel van de hoeven.

 

Mercredi vindt het allemaal best. Hier is iets heel interessants in de verte te zien/horen.

 

 

Op 21 juni was het weer tijd voor een bekapbeurt. Ondanks dat Mercredi qua gedrag weer helemaal de oude is ben ik momenteel niet tevreden over het ontschoende voetje. Een paar weken terug berichtte ik al dat de straal scheef groeide. Dat leek zich verder op te lossen maar nu belast ze steeds meer en meer de buitenzijde van de hoef. Omdat het tot dusver onduidelijk is waarom ze dit doet ga ik maar weer op onderzoek uit.

Hierbij een verslag van de bekapping van 21 juni.

 

Zoals altijd een foto van voor de bekapping:

 

 

Een foto van de zool na de bekapping. Het ziet er eigenlijk op deze foto redelijk uit. Straal is iets scheef

 

Zijkant:

 

Deze twee foto's geven echter een heel ander beeld:

 

 

Hier een vooraanzicht. Hier is te zien dat de buitenzijde belast wordt. Ze draait het voetje ook tijdens het lopen.

 

Binnenzijde

 

Buitenzijde

 

Aangezien dit een onbekende ontwikkeling is ga ik verder informeren en hoop op korte termijn nuttige informatie hieromtrent op de website te kunnen plaatsen.

 

Op onderstaande foto's is te zien dat Mercredi een heftige periode heeft doorgemaakt. Ze komt dit jaar slecht door haar vacht heen.

 

 

 

Op 14 juli is Mercredi weer bekapt.

Ik maak me nog steeds wat zorgen om de scheefstand. Het verbeterd maar niet wat we ook doen. Onderstaande foto laat heel duidelijk zien hoe ze op het betreffende voetje staat. En nee de ondergrond liep recht dat is nog gecontroleerd.

 

De zijkant ofwel de kant waar ze op loopt

 

De achterzijde

 

Binnenzijde

 

Op deze foto is nog beter te zien dat ze voornamelijk de buitenzijde van de hoef belast

 

Hier wordt een aanvang gemaakt met het bekappen van de zool.

 

De buitenzijde na de bekapping

 

Het vooraanzicht. Het lijkt ietsje verbeterd te zijn echter niet veel

 

De binnenzijde

 

De onderzijde

 

Er is iets meer van de binnenkant afgevijld om te kijken of dit effect heeft op de stand

 

 

Er is nog steeds onduidelijkheid over de scheefgroei. In verband met vakantie zal Marco 2 agustus Mercredi komen bekappen en zijn licht erop werpen. Hopelijk worden we dan wat wijzer.

 

Hieronder twee korte filmpje die ik heb gemaakt, liggend op de grond, om te laten zien hoe ze het voetje belast